De telefoon gaat. Eén van de medewerkers belt naar de locatiemanager. Snikkend laat ze weten dat ze niet kan werken. ‘Ach lieve schat, wat is er aan de hand, ben je ziek, wat heb je?’ De medewerker laat weten dat ze zojuist een miskraam heeft gehad. Er volgt een vriendelijk en begripvol gesprek met aan het eind; ‘Doe rustig aan, even een potje flink snikken, je lichaam rust geven en als ik iets voor je kan doen dan bel je mij, hè?’ Het verdriet is op zo’n moment niet weg te nemen maar het gevoel geven van begrip en medeleven is zo belangrijk.

Zo gaan wij met onze medewerkers om, we hebben korte lijnen, kennen elkaar goed, weten wie de medewerkers zijn en hoe hun situatie privé is. Veel medewerkers zijn vrienden van elkaar. De betrokkenheid is groot en dat is bevorderend voor het herstel of het welzijn van mensen op de werkvloer. Maar de bovengenoemde cases is fout, heel fout, en het had als volgt moeten gaan: een huilende medewerker belt naar de locatiemanager met de boodschap dat ze niet kan werken. ‘Oh, wat vervelend voor je, ben je in staat om andere werkzaamheden te doen, voor hoeveel procent wil je je ziekmelden en hoe lang denk je dat dit gaat duren?’ De medewerker hapt naar adem en zegt; ‘Ik heb een miskraam gehad’.
De locatiemanager zegt: ‘Ik moet je erop wijzen dat je deze informatie niet aan mij hoeft door te geven en ik mag het nergens noteren, maar wat verdrietig voor je’.

Zo gaan wij NIET met onze medewerkers om, maar het is wel zoals het moet. Ieder woord over de aard van het verzuim moet vermeden worden en zeker sinds in mei 2018 de AVG van kracht is geworden. Misschien zijn er organisaties met een P&O afdeling die dit goed kunnen maar ons lukt het niet. Wij zijn er heel onhandig in, willen oprecht weten hoe het met iemand gaat en of we iets voor ze kunnen betekenen. Gewoon, vanuit je gevoel kunnen zeggen ‘oh lieverd wat vind ik dit erg voor je!’ Onprofessioneel? Ik noem het sociale betrokkenheid, warmte voor de mensen die hier werken en inlevingsvermogen. Iedereen weet dat oprechtheid en betrokkenheid veel meer doen dan de vraag naar iemand belastbaarheid tijdens de melding.

Vervolgens krijg je een arborapportage op je scherm die meer lijkt op een woordzoeker dan op een duidelijke weergave van de situatie. Privacy is belangrijk voor mensen en het is vast bedacht om iedereen goed te beschermen. Lades op slot, deuren op slot, verwerkersovereenkomst, geheimhoudingsbeding, ieder ‘lek’ moet ik direct melden.  Ik vind het weer typisch zo’n gevalletje ‘doorgeslagen regeltjes’. Google één keer op ‘datalek’ en je komt de meest verschrikkelijke dingen tegen. Onze persoonlijke gegevens liggen overal op straat door ‘overheidslekken’. Maar ik, als betrokken werkgever, mag niet vragen wat iemand heeft. We leven in een vreemde wereld!